NARODOWY ZABYTEK PRZYRODNICZY SKALICKA MORAWKA

Narodowy zabytek przyrodniczy Skalicka Morawka przedstawia naturalny, technicznie mało regulowany odcinek cieku rzeki Morawki jako typowo dziką i rozgałęziającą się rzeką niosącą żwir w rejonie zachodniokarpackiego fliszu w Pogórzu Podbeskidzia. Powodem ochrony jest wyjątkowy geomorfologiczny typ rozgałęzienia koryta do ramion w korycie z częstym przewarstwianiem namułów żwirowych i przekładaniem ramion (ostatnie resztki naturalnego dzikiego cieku w żwirowych namułach w Republice Czeskiej) i z nią związane, wytwarzane ciekiem, towarzyszące nadrzeczne ekosystemy z populacją rzadkich lub zagrożonych gatunków roślin i zwierząt. Jedna z ostatnich lokalizacji krytycznie zagrożonego gatunku wrześni pobrzeżnej. Obszar zawiera również drobne leśne, łąkowe i krzewiste przestrzenie i pozostałości wegetacji intensywnie zarastających drobnych łomów wapieńcowych. Obszar NZP przedstawia naturalnie powstałe i zachowane biotopy z występowaniem wielu chronionych i zagrożonych gatunków roślin, nejważniejszymi typami są jesionowo-olchowe ługi, zachodniokarpackie dęby i graby oraz namuły żwirowe z wrześnią pobrzeżną.

NZP Skalicka Morawka znajduje się na obszarze, który był zaszeregowany do narodowej listy RC jako europejsko ważna lokalizacja Niwa Morawki z całkowitą powierzchnią 367,36 ha, zawierająca również naturalny zabytek Profil Morawki.

ZABYTEK PRZYRODNICZY PROFIL MORAWKI

Nieregulowany niosący żwir ciek Morawki z nieprawidłowym profilem odkrywającym przedczwartorzędowe podłoże, wytworzone progi skalne i katarakty. Koryto rzeki i jej opuszczone ramiona są wgłębione aż na wyjścia skalistego podłoża do fluwialnych żwirowych akumulacji stożka namułowego. Przez powodzie w latach dziewięćdziesiątych XX wieku koryto na odcinku obszaru chronionego było znacznie wymyte i powiększył się obszar obnażonego skalistego podłoża. Lasy otaczające ciek nie są lasami ługowymi we właściwym słowa znaczeniu, ponieważ ciek wodny jest zagłębiony 3 ? 7 m w porównaniu z tarasem rzecznym. Dochowały się resztki zróżnicowanych wiekiem i rodzajem, przyrodzie blizkich porostów. Ciekawa jest populacja olchy siwej, która schodzi wzdłuż cieku z wyższych stopni wegetacyjnych, a dzisiaj już znikającego wiązu. W cieku żyje oprócz zwykłych gatunków ryb pasma pstrągowego również zagrożona strzebla potokowa.

REZERWAT PRZYRODNICZY NOWODWORSKIE MOKRADŁO

Biotop mokradłowy na południowo-wschodnim brzegu kompleksu leśnego w niwie rzeki Morawki. Mokradło, składające się z części leśnej i nieleśnej, lamowane jest stokami tarasów potokowych. Na obszarze znajdują się źródła wody, które przejawiają się kłębieniem bagna na dnie potoku. Potok wytwarza kilka głębszych toni z prawie stojącą wodą. Teren jest botanicznie i zoologicznie znaczący ze względu na występowanie zagrożonych gatunków. Znajdziemy tutaj czermień błotną, storczyk majowy i bobrek trójlistkowy. W toniach i ich okolicy znajdują dogodne warunki żaba trawna i mocno zagrożona traszka górska. Kilkakrotnie

ZABYTEK PRZYRODNICZY KAMIENEC

Biotop mokradłowy w niwie rzeki Morawki z siecią toni i jeziorkiem borowinowym, do których nawiązuje torfowisko. W części centralnej obszaru przeważa podmoknięty drzewostan leśny z olchą czarną, olszą szarą i jesionem wyniosłym. W jeziorku i jego bezpośrednim otoczeniu występują rzadkie i zagrożone gatunki roślin: strzałka wodna, jeżogłówka gałęzista, jeżogłówka pojedyncza, rdestnica pływająca, na mieliznach znajdziemy ponikło błotne i wełniankę wąskolistą. Teren jest jednym z niewielu schronisk dla wodnych gatunków owadów i kręgowców w powiecie Frydek-Mistek.

Dotychczasowe badania stwierdziły 26 gatunków ważek i 193 gatunków chrabąszczy. W toniach znajdują schronienie różne gatunki zagrożonych amfibii, np. krytycznie zagrożona traszka grzebieniasta.

REZERWAT PRZYRODNICZY PALKOVICKIE HŮRKI

Kompleks starych drzewostanów mieszanych przeważnie bukowych. Chodzi o jeden z najbardziej dochowanych pozostałości lasu najbliższego naturze w rejonie bukowego stopnia wegetacyjnego Regionu Podbeskidzia.

W  drzewostanach członowych przeważają świeże i bogate buczyny, lipowe i  wilgotne buczyny związku Fagion. Skład drzewostanowy jest bardzo urozmaicony.