KAPLICZKA I ŹRÓDEŁKO ,,ŚWIĘTEJ WODY? W HAJKU

Ludzie, którzy uczestniczyli w procesjach do Panny Marii Frydeckiej, w większości nie zapominają odwiedzić ?Hajek?. Miejsce zostało nazwane według byłego arcyksiążęcego lasu, w którym znajduje się źródełko, ku któremu kierowali się pielgrzymi z bazyliki Nawiedzenia Panny Marii. Ludzie ci wierzyli, że woda ze źródła ma magiczną moc. Każdy się napił, omył siebie w ?świętej? wodzie i nabrał ją sobie do butelki do domu jako podarunek z odpustu. Historia ?Hajku? jest naprawdę długa i ciekawa. W  1786 roku zbudował leśnik Michał Hirschheimer drewniany krzyż koło źródła wychodzącego ze stoku. Frydecki ksiądz hrabia Justus Vilém Pražma zamówił zadaszenie tego krzyża, jego następca Josef Karel Schipp wybudował w  1834 roku dzisiejszą drewnianą kaplicę św. Krzyża, a ksiądz Pavel Prutek dał zrobić w  1840 roku kamienną studnię. Ksiądz Karel Findinský nabył cementowy zbiorniczek na wodę, w którym pielgrzymi mogli omyć nogi, naprawił studnię i w  1871 roku uroczyście wyświęcił kaplicę z nową rzeźbą grupową Kalwarii. Koło kapliczki znajdują się również figurki Panny Marii i Chrystusa, które zamówił jeden z wielu pielgrzymów jako podziękowanie za uzdrowienie.

MUZEUM SKALICZANÓW W SKALICY

W budynku Domu Kultury w Skalicy znajduje się Muzeum Skaliczanów. Muzeum to zebrało podczas swego istnienia dużą ilość pamiątek, które mają związek ze Skalicą, czy już chodzi  o przedmioty, które były częścią wyposażenia domu na wsi lub pamiątki dotyczące bogatej czynności towarzystw w gminie. Jego częścią są również różne dokumenty, jak kroniki lub fotografie, które często wyobrażają nieistniejące już dzisiaj budynki w gminie.

MUZEUM PSZCZELARSTWA W CHLEBOWICACH

W Chlebowicach do dnia dzisiejszego zachował się budynek wójtostwa. W 1949 roku właścicielem obiektu została gmina Chlebowice, w 1984 roku wynajęto budynek firmie Zelenina. Ze względu na zły stan budynku przebiegła w latach 1988?1992 jego generalna rekonstrukcja. Obecnie znajduje się w nim sklep pszczelarski, został tutaj wybudowany skanzen pszczelarski i muzeum pszczelarstwa, muzeum gminy Chlebowice oraz muzeum krainy Bezruča.  W tym unikatowym muzeum można zobaczyć ule od najstarszych słomianych aż po najnowoczęsniejsze z utwardzanego styropianu, jest tu również dużo innych przedmiotów mających związek z pszczelarstwem.

WIEŻA WIDOKOWA KABATICE W CHLEBOWICACH

Nad Chlebowicami na wierzchołku Kabatice na wysokości 460 metrów nad poziomem morza znajduje się wieża widokowa. Ma wysokość 23 metrów i posiada dwie platformy widokowe. Z wieży rozciąga się piękny widok w kierunku zbiornika wodnego Olešná, na miasto Frydek-Mistek itd. Została otwarta w  2001 roku, jej budowę zainicjowało Stowarzyszenie Kulturalne Kraina Bezruča. W pobliżu wieży znajduje się pomnik miejscowego poety Františka Lazeckiego.  

 



KOŚCIÓŁ NA PRASZYWEJ

Kościół św. Antoniego Padewskiego został zbudowany w 1640 roku przez Jerzego z Oppersdorfu. Pierwotnie był wyświęcony św. Ignacemu z Loyoli. Kiedy w 1673 roku został wybudowany w Malenowicach na Borowej kościół wyświęcony św. Ignacemu z Loyoli, doszło do zmiany wyświecenia. Żeby w okolicy nie było dwóch kościołów, które posiadałyby to samo patrocinium, patronem kościoła na Praszywej został św. Antoni Padewski. Według legendy powstanie kościoła miało związek z pasją łowiecką właściciela dóbr frydeckich. Ten bowiem podczas łowu postrzelił jelenia, który w śmiertelnej walce wepchnął paroże do spróchniałego drzewa, o które hrabia był oparty, więc został uwięziony pomiędzy parogami. Kiedy już rozpaczał nad swoim losem i prosił Boga o życie, zjawiła się przed nim niespodziewanie jego łowiecka drużyna i pomogła mu. Z wdzięczności za ratunek zbudował na Praszywej kościół.

KOMPLEKS WÓJTOSTWA I SZKOŁA POWSZECHNA W KOZŁOWICACH

Wcentrum gminy Kozłowice znajduje się budynek byłego wójtostwa. W pomieszczeniach pierwotnej drewnianej chałupy została w  1785 roku utworzona pierwsza trywialna szkoła w Kozłowicach. W  latach ubiegłych doszło do jej rozległej rekonstrukcji. W tylnej części budynku znajduje się centrum informacji, w korytarzu wejściowym w witrynach pokazany jest rozwój podręczników w przaciągu XIX i XX wieku. W budynku umieszczona jest ekspozycja nazwana Szkoła Powszechna, w której zwiedzający mogą wypróbować, jak uczyło się ?za pana cesarza?. W obiekcie są prezentowane również przedmioty, które mają związek z rolniczym sposobem życia naszych przodków. Na antresoli umieszczona jest drobna ekspozycja dotycząca historii gminy i pokazująca stosunek kompozytora muzyki Leoše Janáčka do Kozłowic. Na strychu wytworzona jest obszerna ekspozycja sztuki sakralnej.

GALERIA GLAZURY I ŻELIWA, FRYDLANT NAD OSTRAWICĄ

Frydlant nad Ostrawicą ma długoletnią tradycję w produkcji artystycznego żeliwa i glazury. Frydlantska huta żelaza była założona krótko przed połową XVII wieku. Częścią produkowanego asortymentu z biegiem lat stały się również produkty żeliwne, w pierwszej połowie XIX wieku były to różne drobne przedmioty dekoracyjne i użytkowe jak kałamarze, krucyfiksy itd. Z produkcją huty było blisko związane glazurowanie. Pierwotnie chodziło o glazurowanie różnych garnków i wazoników, w nowszych czasach do tej tradycji nawiązała glazura artystyczna. Jej wyrażeniem są coroczne sympozja, wyniki pracy artystów są prezentowane w galerii. Jej częścią jest również ekspozycja poświęcona jednemu z najwybitniejszych frydlantskich rodaków, malarzowi i grafikowi Ferdiši Dušovi.

  ŁASZSKA IZBA SEDLISZCZE

Pierwsza ekspozycja muzealna powstała w Sedliszczu w  1908 roku i była związana z osobą Joži Vochali.

Ten w ramach przygotowań uroczystości 60 lat od zniesienia robocizny rozpoczął razem z kilkoma dalszymi zapaleńcami gromadzić przedmioty, które miały być wspomnieniem czasów dawno minionych. Przedmioty były umieszczone w kilku budynkach w Sedliszczu, później były przeniesione do Frydku na zamek.

Dzisiejsze Łaszskie muzeum i galerie nawiązują do tej tradycji. Siedziba znajduje się w budynku starej szkoły i prezentuje eksponaty, pochodzące z przełomu XIX i XX wieku. Podstawę zbiorów tworzy spadek pracowników krajoznawczych Josefa Vochaly i Antonína Ferdinanda Stříža. Samodzielną częścią muzeum jest historyczna biblioteka, nastawiona na kulturę Łaszską. 

GRÓD HUKWALDY

Nazwa grodu pochodzi od imienia nadryńskiego rodu książęcego Hückeswagenów, jego członek Arnold otrzymał w lenno około roku 1228?1235 gród Jiczin z rozległym terenem. Założycielem grodu Hukwaldy był ale prawdopodobnie dopiero wnuk Arnolda Henryk. Krótko po swoim założeniu Hukwaldy stały się częścią majątku biskupów ołomunieckich, były ale często zastawiane. W czasie wojen husyckich Hukwaldy były zajęte przez Jana Tovačowskiego z Cimburka, poźniej sprawowali go dalsi wybitni husyccy hejtmani Mikuláš Sokol z Lamberka i Jan Čapek ze Sán. W  1465 roku Hukwaldy wykupił czeski król Jerzy z Poděbrad i pozostawił je biskupowi ołomunieckiemu. W  1619 roku gród został zajęty przez wojsko stanowe prowadzone przez Ladislava Velena z Žerotína, po porażce powstania stanowego biskup odzyskał go z powrotem. Obok obronnego charakteru gród miał również funkcję siedziby administracji roległych dóbr. Kiedy w 1760 roku mieszkania i biura urzędników przeniesiono do podzamcza, gród zaczął popadać w ruinę, która była wykorzystywana głównie jako tanie źródło kamienia budowlanego.

MUZEUM LEOŠA JANÁČKA HUKWALDY

Dom, w którym znajduje się Muzeum Leoša Janáčka, kupił w 1905 roku brat Leoša Franciszek. Zmarł on w  1908 roku, w  1921 roku od swojej szwagierki odkupił go Leoš Janáček. Wybudował z niego swoją siedzibę wypoczynkową, do której chętnie wracał. Od 1994 roku dom jest majątkiem Fundacji Leoše Janáčka, w 2006 roku muzeum zostało pamiątką kultury. Częścią ekspozycji jest między innymi oryginalne wnętrze pracowni i sypialni Janáčka.